villa temziliği ve toplum bilgi
yoksun bırakarak, direnme kapasitelerini azaltıyor-ju fakat, ekonomik koşullar yalnızca bu dolaylı yollarla köy-lıjjûgiin toplumsal krizine etkide bulundular. Kursal kesimde ı^pnan bu küçük dramın, vasaliik bağımlılığı içindeld bunca insanı çökerten daha büyük bir hareketin parçası olduğunu tabul etmek gerekir.
Elbe halicinin öte yakasında Dithmarschen;villa temziliği Elbe’den Zui-derzee’ye uzanan Frizya. En azından bu son ülkede, özgür töj'lüler kalabalığınm içinden bazı “şef’ ailelerinin (Frizya dilindeki hovelinğin Fransızcada tam karşılığım veren sözcük) SÜselmeye başladığımn görüldüğü XIV. ve XV. yüzyülara hdar bu dumm geçerliydi. Kuşaktan kuşağa genişletilerek ıltanlan toprak servetieri, bakımını üstlendikleri silahh çetelen, bazı yargı yetkilerine elkoymaları dolayısıyla güçlü hale gelen bu köy tiranları, daha geç bir tarihte, senyörlüğün gerçek embriyoları haline dönüşmeyi başardılar. Temelde kan % üzerine kurulmuş olan Frizya toplumunun eski yönetici l^droları ancak bu dönemde yıkılmaya başladı. Başka yerler-tle feodal kurumların geliştiği dönemde, Batı’mn sınırlarında-^ bu çeşitli uygarlıklar, ne ister köle, ister azat edilmiş, isterse
rine bağımlılığını, ne de bir savaşçımn hükümdara ya da reisine bağhhğını kesinlikle gözardı etmişlerdi; buna kai
buralarda hiçbir şey, feodalite adını verdiğimiz köylü bağıtt,],’ hğımn ve askerî bağlıhğın geniş hiyerarşik ağım anımsattı yordu.
Bu eksikliğin tek sorumlusu olarak, buralarda güçlü Fr^nl; damgasımn bulunmayışını mı göstereceğiz (çünkü Frizya’^ bile, Karolenjler tarafından kısa bir süre için kumimuş olan yönetim örgütü çok erkenden yıkılmıştı)? Bu etken elbette çot önemlidir; ama her şeyden önce, savaş yoldaşlığının vasallğt dönüşme gücüne sahip olmamasıyla ilgilidir. Belirleyici olgu. 1ar etki sorununun önüne geçiyorlardı. Özgür insanın, kim olursa olsun, sürekli olarak hizmete çağrılabildiği ve seçkin birliklerin donanım açısından temelde ayırt edebüir hiçbk özelliklerinin bulunmadığı yerlerde, silahlı maiyet gruplarının açıkça özgünleşmiş ve sui generis yargısal bir zırhla donatılmış şövalye sımfmın doğuşuna yol açmadığı bir dönemde, köylü kolaylıkla senyörlük nüfuzundan kaçabiliyordu. Her düzeyde insanın, destek almak üzere kişisel koruma dışında başb iktidarlar ve başka dayamşmalar buldukları yerlerde (Frizyalı-lar’da, Dithmarschen sakinlerinde ve Kelder’de akrabalık; İskandinavlar’da yine akrabalık ama aym zamanda Germen halklarm türüne göre kamu hukuku kurumlan da), ne toprak senyörlüğüne özgü bağımlılık ilişkileri, ne de fıetle birlikte yapılan biat yemini toplumsal yaşamın tümünü kapsayabl yordu.
